Pozew o rozwód, doręczenie korespondencji i wyrok zaoczny

Doręczenie pozwu przez sąd i komornika

Jeżeli pozew zostanie wysłany na adres pozwanego i nie zostanie odebrany mimo podwójnej awizacji, wraca on do sądu. W takiej sytuacji sąd wzywa powoda, aby podał inny, właściwy adres albo zlecił doręczenie pisma za pośrednictwem komornika.

Zgodnie z art. 139¹ kodeksu postępowania cywilnego:

„Jeżeli pozwany będący osobą fizyczną, pomimo powtórzenia zawiadomienia, nie odebrał wysłanego pod wskazany adres pozwu, innego pisma procesowego lub orzeczenia wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany, przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu odpis pisma sądowego dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego odpisu pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika.”

Komornik, na zlecenie sądu lub powoda, podejmuje próbę doręczenia. Jeżeli pozwany nie odbierze pisma także od komornika, po upływie 14 dni od pozostawienia zawiadomienia pismo uznaje się za doręczone.

Skutki nieodebrania pozwu

W momencie, gdy pismo zostaje uznane za doręczone, biegnie termin sądowy na złożenie odpowiedzi na pozew. Jeśli pozwany nie odpowie, sąd może wydać wyrok zaoczny.

Wyrok zaoczny

Zgodnie z art. 399 i następnymi kpc sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złoży odpowiedzi na pozew. Przyjmuje się wtedy za prawdziwe twierdzenia powoda, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości.

Wyrok zaoczny doręcza się stronom z urzędu. Pozwany otrzymuje pouczenie o prawie do wniesienia sprzeciwu oraz o konsekwencjach braku aktywności w sprawie.

Czy sąd może orzec rozwód bez rozprawy

Rozwód co do zasady wymaga przeprowadzenia rozprawy. Nawet jeśli powód wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, sąd zazwyczaj wyznacza rozprawę, aby wysłuchać strony i ocenić, czy przesłanki rozwodu zostały spełnione. Wyjątkowo sąd może orzec rozwód na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany nie odpowie na pozew i nie stawi się na rozprawę, a sprawa jest oczywista.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93