Wyprowadzka ojca z dzieckiem ze względu na przemoc stosowaną przez żonę

Zmiana miejsca zamieszkania małoletniego dziecka

Tak naprawdę zgodnie z przepisami nie powinien Pan bez zgody matki wyprowadzać się z córką. Z drugiej strony córka ma 17 lat, zatem w niedługim czasie osiągnie pełnoletność i jest już na tyle duża, że może podjąć świadomie decyzję. Zapewne nawet w momencie wytoczenia powództwa, w trakcie procesu, córka osiągnie pełnoletność i będzie mogła samodzielnie podejmować decyzję w zakresie miejsca zamieszkania, a wytoczone powództwo stanie się bezprzedmiotowe. Jeżeli córka zamieszka z Panem, żona nie ma prawa żądać na nią alimentów.

Władza rodzicielska to podstawowy atrybut przysługujący rodzicowi w związku z wychowaniem małoletniego potomstwa. Co do zasady zarówno matka, jak i ojciec mają pełnię władzy rodzicielskiej. Oznacza to, że każde z nich ma prawo, ale również obowiązek wykonywania jej w takim samym stopniu. Zgodnie z art. 97 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (w skrócie K.r.io.) „Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy”. Stosunek przysposobienia to stosunek prawnorodzinny powstający między przysposabiającym a przysposobionym, który w świetle prawa przybiera postać stosunku, jaki istnieje między rodzicami a dziećmi (art. 121 § 1 K.r.io.).

Do istotnych spraw dziecka orzecznictwo zalicza m.in. sprawy związane z miejscem pobytu dziecka (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1970 r., sygn. akt III CRN 181/70). Kodeks cywilny natomiast stanowi w art. 26, iż miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Z drugiej strony władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro dziecka i interes społeczny, a rodzice przed powzięciem decyzji w ważniejszych sprawach dotyczących osoby lub majątku dziecka powinni je wysłuchać, jeżeli rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości dziecka na to pozwala, oraz uwzględnić w miarę możliwości jego rozsądne życzenia.

Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka

W myśl art. 128 K.r.io. obowiązek alimentacyjny oznacza obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania, który obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z kolei, zgodnie z treścią art. 133 § 1 K.r.io., oboje rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem swoich dzieci, które nie są jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. Co do zasady, jeśli dziecko zostaje przy matce lub ojcu, to wówczas obowiązek alimentacyjny pierwszoplanowy rodzic będzie realizować poprzez sprawowanie opieki nad nim, tzw. pieczę własną, codzienne dokładanie troski o jego wychowanie i prawidłowy rozwój. Z kolei drugi rodzic, który nie będzie miał dziecka przy sobie na co dzień, zobligowany będzie do świadczeń alimentacyjnych na jego rzecz.