Ujawnienie bilingów w sprawie rozwodowej

Tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych

Zasadą prawa telekomunikacyjnego jest to, że podmiot uczestniczący w wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej (w omawianym przypadku – Pański operator) w sieciach publicznych oraz podmioty, które z nim współpracują, są obowiązane do zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej. Wynika to z ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800), w której w stwierdzono m.in.:

„Art. 159:

1. Tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej »tajemnicą telekomunikacyjną«, obejmuje:

1) dane dotyczące użytkownika;

2) treść indywidualnych komunikatów (…);

2. Zakazane jest zapoznawanie się, utrwalanie, przechowywanie, przekazywanie lub inne wykorzystywanie treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:

1) będzie to przedmiotem usługi lub będzie to niezbędne do jej wykonania;

2) nastąpi za zgodą nadawcy lub odbiorcy, których dane te dotyczą;

3) dokonanie tych czynności jest niezbędne w celu rejestrowania komunikatów i związanych z nimi danych transmisyjnych, stosowanego w zgodnej z prawem praktyce handlowej dla celów zapewnienia dowodów transakcji handlowej lub celów łączności w działalności handlowej;

4) będzie to konieczne z innych powodów przewidzianych ustawą lub przepisami odrębnymi.

3. Z wyjątkiem przypadków określonych ustawą, ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną narusza obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej (…).

Art. 160:

1. Podmiot uczestniczący w wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej w sieciach publicznych oraz podmioty z nim współpracujące są obowiązane do zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej”.

Zobacz również: Jak udowodnić kłamstwo przed sądem?

Czy w sprawie cywilnej operator może przekazać sądowi dane objęte tajemnicą telekomunikacyjną?

Ani zatem powyższe przepisy, ani przepisy ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm.; w skrócie: K.p.c.) nie uzasadniają wydania przez sąd w sprawie cywilnej postanowienia dowodowego obligującego operatora do przetworzenia i przekazania temu sądowi danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną. Orzekł tak Sąd Apelacyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I A Cz 279/11), dodając przy tym, że „operator telekomunikacyjny, który nie dostarczył wnioskującemu sądowi billingów rozmów wychodzących i przychodzących oraz SMS-ów, działał prawidłowo”.

Konkludując: sąd może zwrócić się z wnioskiem o ujawnienie billingów, a operator ma prawo nie udostępnić informacji (i w praktyce obecnie operatorzy najczęściej tak robią). Jeśli jednak operator udostępni billingi, to sąd może ich użyć jako dowodu.

Czy bilingi telefoniczne mogą być dowodem w sprawie rozwodowej?

Dowodem w sprawie rozwodowej może być wszystko, co wykazuje fakty istotne dla rozstrzygnięcia. Dowodami w rozumieniu przepisów K.p.c. są dokumenty (urzędowe i prywatne), zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny oraz przesłuchanie stron. Ponadto występuje grupa tzw. innych środków dowodowych, do których należą grupowe badanie krwi, dowód z filmu, telewizji, fotokopii, fotografii, planów, rysunków oraz płyt lub taśm dźwiękowych i innych przyrządów utrwalających albo przenoszących obrazy lub dźwięki. Dowodem w sprawie może być więc nagranie filmowe, SMS, wydruk komputerowy czy nagranie z dyktafonu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż sposób przeprowadzenia dowodu innymi środkami dowodowymi może określić sąd, zgodnie z ich charakterem, stosując odpowiednio przepisy o dowodach.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296
2. Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz.U. 2004 nr 171 poz. 1800
3. Postanowienie  Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt I A Cz 279/11