Niebieska Karta a kontakty z dzieckiem – co zmienia w praktyce?

W praktyce spór o kontakty po założeniu Niebieskiej Karty często zaczyna się od błędnego założenia jednej ze stron: że „karta” sama w sobie wszystko zmienia albo przeciwnie – że nie ma żadnego znaczenia. Oba uproszczenia są niebezpieczne. Procedura przeciwdziałania przemocy domowej i postępowanie o kontakty z dzieckiem mają inne podstawy i inne cele, ale ustalenia z jednej sprawy mogą mieć istotne znaczenie w drugiej.

Najpierw trzeba więc ustalić, jakie dokumenty i rozstrzygnięcia rzeczywiście istnieją: czy jest tylko wszczęta procedura „Niebieskie Karty”, czy obowiązuje już postanowienie o kontaktach, czy toczy się sprawa rodzinna lub rozwodowa, a także czy wydano odrębny zakaz zbliżania się lub kontaktowania. Dopiero na tej podstawie można ocenić, co wolno zrobić natychmiast i czego trzeba żądać od sądu.

Kontakty z dzieckiem — zakres problemu i najważniejsze rozróżnienia

Niebieska Karta nie jest orzeczeniem o kontaktach. Procedura „Niebieskie Karty” jest uruchamiana przy uzasadnionym podejrzeniu stosowania przemocy domowej albo po zgłoszeniu świadka. Jej celem jest interwencja, diagnoza sytuacji, zaplanowanie pomocy i działania służące bezpieczeństwu osoby doznającej przemocy. Nie ma przepisu, który z samym wypełnieniem formularza „Niebieska Karta – A” wiązał automatyczne zawieszenie kontaktów rodzica z dzieckiem.

Inaczej działa postępowanie rodzinne. Sposób kontaktów może wynikać z porozumienia rodziców, ugody albo orzeczenia sądu. Jeżeli istnieje już wykonalne rozstrzygnięcie, samo wszczęcie procedury Niebieskiej Karty go nie uchyla. Gdy jednak pojawia się realne zagrożenie dla dziecka, nie należy czekać biernie na zakończenie procedury – można żądać zabezpieczenia, ograniczenia albo zakazu kontaktów, zależnie od stopnia ryzyka.

Trzecią kategorią są odrębne środki ochronne przed przemocą domową, w tym zakaz zbliżania się lub kontaktowania z osobą doznającą przemocy. Taki zakaz trzeba czytać dokładnie: kto go wydał, kogo chroni, jakiego zachowania zabrania, od kiedy jest wykonalny i przez jaki czas obowiązuje. Jeżeli zakaz obejmuje dziecko, kontakt nie może być realizowany wbrew jego treści. Jeżeli chroni wyłącznie drugiego rodzica, nie oznacza to automatycznie zakazu kontaktu z dzieckiem, ale może wymagać zmiany sposobu odbioru i wydawania dziecka, tak aby nie dochodziło do naruszenia zakazu wobec dorosłego.

Warto też oddzielić ten problem od zwykłych sporów o model kontaktów. Jeżeli główną kwestią jest wiek dziecka i sposób stopniowego rozszerzania spotkań, szerzej omawiamy kontakty ojca z małym dzieckiem. W niniejszym artykule najważniejsze jest natomiast to, jak podejrzenie lub stwierdzenie przemocy wpływa na bezpieczeństwo i organizację kontaktów.

Prawo i obowiązek kontaktów a władza rodzicielska

Art. 113 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rozdziela kontakty z dzieckiem od władzy rodzicielskiej: niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice i dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania kontaktów. Oznacza to, że ograniczenie albo nawet pozbawienie władzy rodzicielskiej nie jest samo przez się równoznaczne z zakazem kontaktów. Działa to również w drugą stronę – pełna władza rodzicielska nie daje prawa do nieograniczonych spotkań, jeżeli kontakt zagraża dobru dziecka.

Tak samo należy patrzeć na Niebieską Kartę. Jej założenie nie ogranicza automatycznie władzy rodzicielskiej i nie rozstrzyga o kontaktach. Może natomiast ujawnić okoliczności, które uzasadniają odrębne działanie sądu rodzinnego: zmianę kontaktów, ich zabezpieczenie, ograniczenie, zakaz albo – gdy problem dotyczy także sposobu wykonywania pieczy – odpowiednie zarządzenia dotyczące władzy rodzicielskiej.

W sprawie o kontakty nie powinno się więc poprzestawać na zdaniu „jest Niebieska Karta”. Dla sądu istotne jest przede wszystkim: co się wydarzyło, kiedy, wobec kogo, przy dziecku czy bez jego obecności, jaki był skutek dla dziecka i jakie ryzyko istnieje przy kolejnych spotkaniach.

Zakres kontaktów — dni, godziny, noclegi, telefon i wakacje

Zgodnie z art. 113 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego kontakty obejmują nie tylko osobiste spotkania i zabieranie dziecka poza miejsce stałego pobytu, lecz także bezpośrednie porozumiewanie się, korespondencję oraz komunikację na odległość, w tym elektroniczną. W sprawie, w której pojawia się przemoc domowa, każdy z tych elementów może wymagać osobnej oceny.

Nie zawsze potrzebny jest całkowity zakaz. Sąd może ułożyć kontakty stopniowo i proporcjonalnie do ryzyka, np. pozostawić spotkania dzienne, ale czasowo wyłączyć noclegi i samodzielne wyjazdy albo zarządzić obecność kuratora sądowego, drugiego rodzica, opiekuna lub innej osoby wskazanej przez sąd.

Jeżeli spór dotyczy głównie rozmów telefonicznych i komunikatorów, znaczenie ma to, że kontakty elektroniczne również są formą kontaktu z dzieckiem. Osobno opisujemy problem, czy matka może zabronić dziecku kontaktu telefonicznego. W sprawie z elementem przemocy trzeba dodatkowo ocenić, czy komunikacja sama nie jest sposobem wywierania presji albo nękania.

Zabezpieczenie kontaktów na czas postępowania

Jeżeli zagrożenie jest aktualne, najważniejszym narzędziem procesowym jest zwykle wniosek o zabezpieczenie kontaktów na czas postępowania. Nie trzeba czekać na zakończenie procedury Niebieskiej Karty ani na prawomocne zakończenie ewentualnego postępowania karnego, aby przedstawić sądowi rodzinnemu aktualne ryzyko i żądać tymczasowego uregulowania kontaktów.

Poza sprawą rozwodową właściwy jest co do zasady sąd rodzinny ustalany według miejsca zamieszkania dziecka, a przy braku miejsca zamieszkania – według miejsca jego pobytu. Jeżeli sprawa o rozwód lub separację już się toczy, odrębne postępowanie o kontakty ze wspólnym małoletnim dzieckiem nie może być wszczęte; o kontaktach na czas procesu rozstrzyga sąd prowadzący sprawę rozwodową lub o separację w trybie zabezpieczenia.

W sprawach dotyczących kontaktów sąd co do zasady orzeka o zabezpieczeniu po przeprowadzeniu rozprawy. Kodeks postępowania cywilnego pozwala jednak odstąpić od tego wymogu w wypadku niecierpiącym zwłoki. Dlatego przy przemocy nie wystarczy napisać, że sprawa jest „pilna” – trzeba pokazać, na czym polega ryzyko przed najbliższym planowanym kontaktem.

Wniosek o zabezpieczenie powinien zawierać konkretną propozycję tymczasowego modelu kontaktów. Zamiast samego żądania „ograniczenia kontaktów” lepiej wskazać np. dni i godziny spotkań, brak noclegów, zakaz zabierania dziecka poza określone miejsce, obecność kuratora lub innej osoby, sposób przekazywania dziecka albo czasowe ograniczenie komunikacji elektronicznej.

W wypadkach nagłych art. 569 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego pozwala sądowi opiekuńczemu wydać potrzebne zarządzenia nawet wobec osoby niepodlegającej jego właściwości miejscowej, z zawiadomieniem sądu właściwego. Nie zastępuje to jednak odpowiednio sformułowanego żądania w toczącej się sprawie, jeżeli można je niezwłocznie złożyć do właściwego sądu.

Dobro dziecka, jego zdanie i opinia OZSS

W sprawach o kontakty punktem odniesienia jest dobro dziecka. Przy przemocy domowej znaczenie ma nie tylko to, czy dziecko zostało bezpośrednio uderzone lub znieważone. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej stanowi, że małoletni będący świadkiem przemocy domowej wobec osoby objętej ustawą jest również osobą doznającą przemocy domowej. Dlatego argument „przemoc była tylko między dorosłymi, więc dziecka nie dotyczy” nie zamyka oceny sądu rodzinnego.

Sąd bierze pod uwagę również rozsądne życzenia dziecka. Zgodnie z art. 576 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego sąd wysłuchuje dziecko, jeżeli pozwalają na to jego rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości, a wysłuchanie odbywa się poza salą posiedzeń sądowych. Nie oznacza to, że dziecko samo „wydaje wyrok” w sprawie kontaktów. Jego zdanie jest jednym z elementów oceny, ale powinno zostać potraktowane poważnie i bez wciągania dziecka w rolę arbitra konfliktu rodziców.

W bardziej złożonych sprawach sąd może zażądać opinii Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów. Podstawę stanowi art. 290¹ Kodeksu postępowania cywilnego. Opinia OZSS może pomóc ocenić relacje rodzinne, potrzeby dziecka, kompetencje wychowawcze i ryzyka związane z proponowanym modelem kontaktów, ale nie zastępuje całego postępowania dowodowego. Sam fakt wszczęcia Niebieskiej Karty nie przesądza treści opinii, a opinia nie jest automatycznym potwierdzeniem ani zaprzeczeniem przemocy.

Niewykonywanie albo utrudnianie kontaktów — dowody i egzekucja

Najtrudniejsza sytuacja powstaje wtedy, gdy kontakty są już uregulowane, a po wszczęciu Niebieskiej Karty rodzic sprawujący pieczę przestaje wydawać dziecko. Nie ma jednej odpowiedzi właściwej dla każdej sprawy. Z jednej strony samo wszczęcie procedury nie uchyla orzeczenia o kontaktach. Z drugiej – rodzic nie powinien ignorować rzeczywistego i nagłego zagrożenia dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa dziecka.

Jeżeli do kontaktu nie dochodzi z powodu nowego ryzyka, praktycznie najbezpieczniejsze jest udokumentowanie przyczyny i niezwłoczne wystąpienie o zmianę lub zabezpieczenie kontaktów, zamiast utrzymywania przez wiele tygodni stanu, w którym obowiązuje jedno orzeczenie, a kontakty faktycznie odbywają się według innych zasad.

Postępowanie dotyczące wykonywania kontaktów przewiduje mechanizm pieniężny. W pierwszym etapie sąd może zagrozić nakazaniem zapłaty określonej sumy za każde naruszenie obowiązku wynikającego z orzeczenia lub ugody. Jeżeli naruszenia trwają, w kolejnym etapie sąd może nakazać zapłatę stosownie do liczby naruszeń. Na te postanowienia przysługuje zażalenie. Do wszczęcia postępowania trzeba dołączyć odpis wykonalnego orzeczenia albo wykonalnej ugody dotyczącej kontaktów.

Istotne jest jednak ograniczenie wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 czerwca 2022 r., sygn. SK 3/20. Mechanizm zapłaty nie może być stosowany wobec osoby sprawującej pieczę w zakresie, w jakim niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie kontaktu wynika z zachowania dziecka niewywołanego przez tę osobę. W sporze o to, czy dziecko rzeczywiście samo odmawia kontaktu, duże znaczenie mają więc dowody dotyczące przyczyn jego zachowania, a nie tylko sam fakt, że do spotkania nie doszło.

Przepisy pozwalają również dochodzić zwrotu uzasadnionych wydatków poniesionych na przygotowanie kontaktu, gdy do spotkania nie doszło z powodu niewykonania obowiązków przez drugą stronę. Szczegółową sytuację, gdy ojciec dziecka ignoruje ustalenia dotyczące kontaktów, omawiamy osobno; tutaj kluczowe jest odróżnienie zwykłego niewykonywania kontaktów od sytuacji, w której trzeba natychmiast zareagować na przemoc i równolegle uporządkować stan prawny.

Trzeba też pilnować przebiegu samego postępowania wykonawczego: zgodnie z art. 598²⁰ Kodeksu postępowania cywilnego sąd umarza je, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od uprawomocnienia ostatniego postanowienia nie wpłynie kolejny wniosek w sprawach wykonywania kontaktów.

Ograniczenie, nadzór lub zakaz kontaktów

Jeżeli dobro dziecka wymaga ochrony, art. 113² Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego daje sądowi kilka sposobów ograniczenia kontaktów. Sąd może m.in. zakazać spotykania się z dzieckiem, zakazać zabierania go poza miejsce stałego pobytu, zezwolić na spotkania wyłącznie w obecności drugiego rodzica, opiekuna, kuratora sądowego lub innej wskazanej osoby, ograniczyć kontakty do określonych sposobów porozumiewania się na odległość albo zakazać takiego porozumiewania.

Całkowity zakaz kontaktów ma surowszą przesłankę. Zgodnie z art. 113³ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego sąd zakaże utrzymywania kontaktów, jeżeli poważnie zagrażają one dobru dziecka lub je naruszają. Wniosek powinien więc odpowiadać skali ryzyka. Jeżeli bezpieczeństwo można zapewnić przez nadzór, brak noclegów albo neutralne miejsce spotkań, sąd może uznać taki środek za wystarczający. Jeżeli zagrożenie jest poważne i nie da się go ograniczyć mniej ingerującym rozwiązaniem, możliwy jest zakaz.

Sąd może również zobowiązać rodziców do określonego postępowania, w tym skierować ich do placówek lub specjalistów zajmujących się terapią rodzinną, poradnictwem albo inną odpowiednią pomocą. W sprawie z przemocą taki środek nie powinien być jednak traktowany jako automatyczny zamiennik ochrony dziecka. Najpierw trzeba ustalić, czy i w jakim zakresie kontakt jest bezpieczny.

Odrębnie od orzeczeń rodzinnych osoba doznająca przemocy domowej może w warunkach określonych ustawą żądać sądowego zakazu zbliżania się lub kontaktowania. Jeżeli istnieje taki zakaz, jego treść musi być uwzględniona przy organizowaniu kontaktów z dzieckiem. Szczególnie ważne jest ustalenie, czy osobą chronioną jest dziecko, drugi rodzic czy oboje.

Zmiana wcześniejszego orzeczenia lub ugody

Art. 113⁵ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego pozwala sądowi zmienić rozstrzygnięcie o kontaktach, jeżeli wymaga tego dobro dziecka. Zmiana sytuacji po wydaniu wcześniejszego postanowienia – np. interwencje Policji, wszczęcie procedury „Niebieskie Karty”, nowe zachowania agresywne, groźby, uzależnienie, reakcje lękowe dziecka albo wydanie zakazu ochronnego – może więc uzasadniać ponowną ocenę modelu kontaktów.

We wniosku warto wyraźnie porównać stan z chwili poprzedniego orzeczenia ze stanem obecnym. Sąd powinien wiedzieć, co konkretnie się zmieniło i dlaczego dotychczasowy model nie zabezpiecza już dobra dziecka. Samo dołączenie informacji, że „założono Niebieską Kartę”, bez opisania faktów, dat i skutków może być niewystarczające.

Praktycznie warto przygotować:

• odpis wcześniejszego postanowienia, wyroku albo ugody regulującej kontakty;
• chronologię nowych zdarzeń po wydaniu tego rozstrzygnięcia;
• dokumenty dotyczące interwencji i procedury „Niebieskie Karty”, które są w legalnym posiadaniu strony, oraz wskazanie jednostek posiadających pozostałą dokumentację;
• odpisy postanowień, nakazów lub zakazów ochronnych, jeżeli zostały wydane;
• dokumentację medyczną, psychologiczną, szkolną lub przedszkolną tylko w zakresie, w jakim rzeczywiście obrazuje sytuację dziecka;
• konkretny nowy sposób kontaktów, którego strona żąda, oraz osobny wniosek o zabezpieczenie, jeżeli na rozstrzygnięcie końcowe nie można bezpiecznie czekać.

Nie trzeba też czekać, aż procedura „Niebieskie Karty” zostanie formalnie zakończona. Sąd rodzinny ocenia aktualny stan faktyczny i może orzekać na podstawie materiału dostępnego na danym etapie. Z tego samego powodu brak prawomocnego wyroku karnego nie uniemożliwia sądowi rodzinnemu oceny, czy kontakty w obecnym kształcie są bezpieczne.

Najczęstsze błędy i argumenty drugiej strony

1. „Jest Niebieska Karta, więc kontakty automatycznie są zakazane.”
Nie. Procedura nie zastępuje orzeczenia rodzinnego ani odrębnego środka ochronnego. Trzeba sprawdzić, czy istnieje konkretne postanowienie lub zakaz zmieniający sytuację prawną.

2. „Niebieska Karta nic nie znaczy, bo nie jest wyrokiem.”
To również zbyt daleko idące. Procedura rozpoczyna się na etapie uzasadnionego podejrzenia, więc sama nie przesądza odpowiedzialności, ale dokumentacja interwencji, ustalenia dotyczące ryzyka i dalsze zdarzenia mogą być ważnym materiałem dla sądu rodzinnego.

3. Samodzielne odwoływanie kontaktów przez długi czas bez skierowania sprawy do sądu.
Jeżeli obowiązuje wykonalne orzeczenie, taki stan zwiększa ryzyko sporu o wykonywanie kontaktów. Gdy istnieje realne zagrożenie, trzeba działać ochronnie, ale równocześnie możliwie szybko uzyskać sądowe zabezpieczenie albo zmianę rozstrzygnięcia.

4. Żądanie „ograniczenia kontaktów” bez wskazania, jak mają wyglądać.
Sąd potrzebuje rozwiązania możliwego do wykonania. Przygotuj wariant odpowiadający ryzyku: konkretne dni, godziny, miejsce, nadzór, brak noclegów, zasady wydawania dziecka lub ograniczenie określonej formy komunikacji.

5. Opieranie całej sprawy na jednym dokumencie.
Ani formularz Niebieskiej Karty, ani pojedyncza wiadomość, ani sama opinia jednej osoby nie powinny zastępować pełnego obrazu. Najbardziej użyteczne jest zestawienie faktów, dokumentów i zeznań pokazujących powtarzalność albo wagę zdarzeń oraz ich wpływ na dziecko.

6. Wciąganie dziecka w spór dowodowy.
Nagrywanie przesłuchań dziecka przez rodzica, nakłanianie go do opowiadania się po jednej stronie lub przekazywania informacji o drugim rodzicu może dodatkowo obciążać dziecko i osłabiać wiarygodność argumentacji. Jeżeli zdanie dziecka ma znaczenie, powinno być poznawane w warunkach odpowiednich do jego wieku i dobra.

7. Argument drugiej strony: „dziecko odmawia, więc rodzic sprawujący pieczę zawsze odpowiada za brak kontaktu”.
Nie jest to prawidłowa reguła. Po wyroku TK SK 3/20 trzeba rozróżnić sytuację, w której zachowanie dziecka zostało wywołane przez rodzica sprawującego pieczę, od sytuacji, w której odmowa dziecka ma niezależne przyczyny. Wymaga to dowodów i oceny konkretnego stanu faktycznego.

FAQ

Czy Niebieska Karta automatycznie odbiera rodzicowi kontakty z dzieckiem?

Nie. Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” nie jest orzeczeniem o kontaktach i samo nie uchyla wcześniejszego postanowienia lub ugody. Kontakty może zmienić sąd rodzinny, a dodatkowe ograniczenia mogą wynikać z odrębnych środków ochronnych.

Czy można odmówić wydania dziecka na kontakt, gdy jest założona Niebieska Karta?

Sama Niebieska Karta nie daje automatycznej podstawy do stałego niewykonywania orzeczenia. Jeżeli jednak istnieje bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa dziecka, należy podjąć działania ochronne, udokumentować przyczynę i pilnie wystąpić o zabezpieczenie albo zmianę kontaktów. Ocena zasadności konkretnej odmowy zależy od okoliczności.

Czy sąd może zarządzić kontakty tylko w obecności kuratora?

Tak. Art. 113² Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego pozwala sądowi zezwolić na spotkania wyłącznie w obecności m.in. kuratora sądowego, drugiego rodzica, opiekuna albo innej osoby wskazanej przez sąd, jeżeli wymaga tego dobro dziecka.

Czy sąd może ograniczyć tylko noclegi albo wyjazdy, zamiast całkowicie zakazać kontaktów?

Tak. Ograniczenie powinno odpowiadać potrzebie ochrony dziecka. Sąd może np. zakazać zabierania dziecka poza miejsce stałego pobytu, pozostawić krótsze spotkania albo wprowadzić nadzór. Całkowity zakaz jest przewidziany wtedy, gdy kontakty poważnie zagrażają dobru dziecka lub je naruszają.

Czy dziecko może odmówić kontaktu?

Zdanie i zachowanie dziecka mają znaczenie, szczególnie gdy jego dojrzałość pozwala na samodzielne wyrażanie rozsądnych życzeń. Nie oznacza to jednak automatycznej zmiany orzeczenia. Przy trwałej odmowie trzeba ustalić jej przyczyny i – jeśli dotychczasowy model nie działa albo szkodzi dziecku – zwrócić się do sądu o zmianę kontaktów.

Czy dokumentacja Niebieskiej Karty może być dowodem w sprawie o kontakty?

Tak, może mieć znaczenie dowodowe, ale zakres dostępu do dokumentacji jest regulowany przepisami i nie każda osoba otrzyma jej pełną kopię. Jeżeli potrzebne dokumenty znajdują się u podmiotu prowadzącego procedurę, można wskazać je we wniosku dowodowym i żądać ich pozyskania przez sąd.

Czy trzeba czekać na zakończenie Niebieskiej Karty albo sprawy karnej?

Nie. Jeżeli dobro dziecka wymaga szybkiej reakcji, można wystąpić do sądu rodzinnego o zabezpieczenie lub zmianę kontaktów na podstawie aktualnie dostępnych okoliczności i dowodów. Sąd rodzinny nie musi czekać na zakończenie innego postępowania, aby tymczasowo zabezpieczyć dziecko.

Co zrobić, gdy istnieje także zakaz zbliżania się lub kontaktowania?

Trzeba dokładnie sprawdzić jego treść i osobę chronioną. Kontakty z dzieckiem nie mogą być wykonywane w sposób naruszający wykonalny zakaz. Jeżeli zakaz dotyczy drugiego rodzica, a nie dziecka, może być potrzebna pilna zmiana sposobu przekazywania dziecka; jeżeli obejmuje dziecko, konieczne jest respektowanie jego zakresu i dostosowanie rozstrzygnięcia o kontaktach.

Podsumowanie

Po wszczęciu procedury „Niebieskie Karty” najpierw ustal, czy poza nią istnieje wykonalne orzeczenie o kontaktach oraz jakiekolwiek odrębne nakazy lub zakazy ochronne. Następnie oceń konkretne ryzyko dla dziecka i zbierz dokumenty pokazujące nie tylko sam fakt wszczęcia procedury, lecz także zdarzenia, daty i ich wpływ na dziecko.

Jeżeli obecny model kontaktów nie jest bezpieczny, nie ograniczaj się do jednostronnego, długotrwałego odwoływania spotkań. Złóż możliwie szybko konkretny wniosek o zabezpieczenie lub zmianę kontaktów i wskaż rozwiązanie proporcjonalne do zagrożenia. Ostateczna ocena zależy od dokumentów i stanu faktycznego danej sprawy.

Źródła

• Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 236, w szczególności art. 113–113⁵.
• Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 468 ze zm., w szczególności art. 290¹, art. 445¹, art. 568–569, art. 576, art. 598¹⁵–598²¹ oraz art. 756¹–756².
• Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 1673 ze zm., w szczególności art. 2, art. 9d oraz art. 11aa.
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 września 2023 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta”, Dz.U. z 2023 r. poz. 1870.
• Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. SK 3/20, Dz.U. z 2022 r. poz. 1371.