Indywidualne Porady Prawne

Masz problem z rozwodem?
Opisz swój problem i zadaj pytania.

(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Uderzenie żony jako powód do rozwodu

Autor: Michał Kowalski • Opublikowane: 2019-11-29

Żona chce wnieść pozew o rozwód ze względu na incydent, który zdarzył się pierwszy raz pod wpływem mocnych emocji – uderzyłem ją. Po tym zajściu żona natychmiast wyjechała za granicę wraz z naszym 15-miesięcznym dzieckiem. Przebywała tam 2 miesiące, nie podejmując ze mną żadnego kontaktu, na co nalegałem. Niedawno wróciła i przebywa u swoich rodziców. Nadal nie reaguje na moje próby kontaktu i utrudnia mi też kontakty z dzieckiem. Ja nadal ją kocham i chciałbym ratować nasze małżeństwo. Co powinienem teraz zrobić? Czy dla sądu uderzenie żony będzie wystarczającym powodem do rozwodu? Nie chcę rozwodu i chcę nadal, abyśmy byli rodziną? Jak mogę uzyskać prawo do kontaktów z dzieckiem?

Masz podobny problem? Kliknij tutaj i zadaj pytanie.

Uderzenie żony jako powód do rozwodu

O ile małżonka nie zmieni zdania, nie jest Pan w stanie zapobiec wniesieniu przez nią pozwu rozwodowego. Pana zapewnienia nie mają żadnej mocy sprawczej w sprawie rozwodowej. Fakt, że jeden z małżonków twierdzi, że „kocha”, nadal chce tego małżeństwa, nie zgadza się na rozwód – nie stanowi istoty sprawy. Takie twierdzenia są tylko jedna z okoliczności branych przez sąd pod uwagę.

Niekorzystne byłoby jednak udowodnienie przez małżonkę, że doszło do przemocy, rękoczynów. Aczkolwiek przy takim jednorazowym zdarzeniu (i pierwszym) mogłoby to być potraktowane ulgowo. Jednak wpływ na takie potraktowanie miałyby zeznania świadków, inne dowody oraz postawa i decyzja małżonki.

Wg. prawa polskiego sąd orzeka rozwód, gdy nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego.

Pożycie małżeńskie wyraża się istnieniem szczególnego rodzaju więzi duchowej, fizycznej i gospodarczej łączącej małżonków. Ustanie któregokolwiek z elementów tej wspólnoty należy uznać za objaw rozkładu pożycia.

Jednakże ustanie wspólnoty fizycznej lub gospodarczej może w konkretnym przypadku nie stanowić objawu rozkładu, jeżeli wynika ono z okoliczności niezależnych od małżonków lub z ich zgodnej woli uzasadnionej okolicznościami życiowymi. Brak wspólnoty duchowej, której istnienie może się przejawiać nawet tylko w korespondencji, będzie zawsze objawem rozkładu pożycia. Rozkład jest zupełny, gdy nie istnieje między małżonkami więź duchowa, fizyczna ani gospodarcza, a więc gdy małżeństwo całkowicie przestaje funkcjonować.

Gdy jednak przy zupełnym braku więzi duchowej (miłość, wzajemny szacunek) i fizycznej (seks) pozostały pewne elementy więzi gospodarczej (np.: dalsze wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie jednej kuchni), rozkład pożycia może być mimo to uznany za zupełny w określonych sytuacjach. Natomiast nawet sporadyczne tylko stosunki fizyczne między małżonkami z reguły będą wskazywać, że rozkład pożycia nie jest jeszcze zupełny.

Rozkład pożycia małżeńskiego jest trwały, gdy oparta na doświadczeniu życiowym ocena prowadzi do wniosku, że w danych okolicznościach sprawy, powrót małżonków do wspólnego pożycia jest niemożliwy (uchwała SN z dnia 18.03.1968 r., III CZP 70/66).

Upływ czasu ma znaczenie, ale nie jest konieczną przesłanką trwałości lub jej ustania. Powstają bowiem okoliczności o dużym znaczeniu dla pożycia małżonków i naruszające zgodność ich pożycia, które są oceniane jako niweczące możliwość powrotu małżonków do pożycia, mimo iż rozłam w małżeństwie nastąpił w ciągu krótkiego czasu, jaki upłynął od konkretnego zdarzenia (orzeczenie SN z dnia 13.01.1953 r., C 1631/52).

Mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Mają państwo jedno małoletnie dziecko. Zatem jego dalszy los będzie istotnym elementem oceny w sprawie. To powoduje, że może Pan zawnioskować o skierowanie sprawy do mediacji. Mediacja, jako jedna z metod radzenia sobie z kryzysem w rodzinie, sposób przejścia przez kryzys rozwodowy, dający wybór: bycie razem na wspólnie wypracowanych warunkach lub rozwód.

W wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka.

Mogą państwo porozumieć się co do tych kwestii poza sądem, a sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Przy braku porozumienia, sąd uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Tylko na zgodny wniosek stron sąd nie orzeka o utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem.

W przypadku wniesienia pozwu bez uwzględnienia Pana kontaktów z dzieckiem (zapewne małżonka będzie chciała, by dziecko było przy niej) może Pan:

  1. wnieść o to, by miejsce zamieszkania dziecka było przy Panu, a małżonka płaciła alimenty i miała ustalone w zaproponowany przez Pana sposób kontakty z dzieckiem, lub
  2. zgodzić się na to, by dziecko było przy małżonce oraz zaproponować sposób kontaktowania się Pana z dzieckiem (ile razy w tygodniu, święta, urodziny, uroczystości inne, w przyszłości ferie i wakacje, itd.).

Póki nie ma pozwu i sprawy rozwodowej niech Pan:

  • zaproponuje wspólna terapię małżeńską,
  • a przy oporze małżonki w powyższym zakresie niech Pan podejmie samodzielne kroki w tym kierunku, a nadto zaproponuje małżonce (o ile zamieszka poza wspólnym dotychczasowym miejscem zamieszkania) ustalenie czasu i sposobu widywania się Pana z dzieckiem.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj i zapytaj prawnika >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>


Podobne tematy

Powody uzyskania rozwodu z winy męża i ograniczenia mu władzy rodzicielskiej

Jestem mężatką, ale 3 miesiące temu rozstałam się z mężem z powodu jego pijaństwa, wulgarności, braku szacunku do mnie, wyzwisk, wmawiania...

Rozwód z niepracującym mężem uzależnionym od alkoholu

Rozwód z niepracującym mężem uzależnionym od alkoholu

Jesteśmy małżeństwem od 18 lat, mamy 3 niepełnoletnich dzieci. Mąż nadużywa alkoholu, nie pracuje już od 13 lat, jedynie jakaś praca dorywcza,...

Rozwód z Hiszpanem

Rozwód z Hiszpanem

Córka wyszła za mąż za Hiszpana. Małżeństwo zostało zawarte w Hiszpanii, ale w Polsce nie było zalegalizowane. Niestety młodzi nie dogadywali...

Pozew bez orzekania o winie z propozycją ugody

Pozew bez orzekania o winie z propozycją ugody

Jestem po 15 latach małżeństwa, mamy nastoletniego syna. W zasadzie nigdy z żoną nie mogliśmy dojść do porozumienia w życiowych sprawach,...


Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
wizytówka Zadaj pytanie »