Kategoria: Inne

Ubezwłasnowolnienie chorej mamy

Joanna Korzeniewska • Opublikowane: 2018-12-24

Moja mama jest kolejny raz w szpitalu psychiatrycznym – ma chorobę urojeniową i nie chce przyjmować leków, rozdaje swoje pieniądze, gubi ważne dokumenty. Pogłębia się ciągle jej choroba. W jaki sposób można starać się o jej ubezwłasnowolnienie?

Niewątpliwie dla każdego choroba osoby bliskiej jest bardzo trudną i przykrą sytuacją. Trzeba wówczas zmierzyć się z chorobą, a niekiedy również bardzo przykrymi dodatkowymi jej następstwami. Czasem to ma wpływ również na różne sytuacje i kwestie prawne. Osoby chore potrafią zachowywać się bardzo nieracjonalnie i działają na swoją szkodą oraz pozostałych osób. W takich sytuacjach zarząd sprawami osobowymi i majątkowymi sprawia im trudności i dlatego jeśli dana osoba nie może samodzielnie kierować swoim postępowaniem, czasem niezbędne jest ubezwłasnowolnienie.

Konieczne będzie odwołanie się do przepisów Kodeksu cywilnego (K.c.) oraz Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.). Możliwość ubezwłasnowolnienia wprowadzono w art. 13 K.c. Zgodnie z jego treścią osoba, która ukończyła 13 lat, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeśli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem. Zasadniczym celem ubezwłasnowolnienia jest ochrona osoby chorej, pomoc, a nie wykluczenie ze społeczeństwa, co podkreśla orzecznictwo, np. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 09.04.2010 r. I ACa 113/10. Dla osoby ubezwłasnowolnionej ustanawia się opiekę i zwykle jest to członek rodziny, jeśli jest to oczywiście możliwe.

Procedura została opisana w art. 544 i następnych K.p.c. Wniosek o ubezwłasnowolnienie należy złożyć w sądzie okręgowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu osoby, o którą chodzi. Wniosek ten jest rozpatrywany przez trzech sędziów zawodowych. Zgodnie z art. 545 K.p.c. wniosek taki mogą złożyć tylko określone osoby: małżonek, krewni w linii prostej (rodzice, dziadkowie, dzieci), rodzeństwo lub przedstawiciel ustawowy. Jako córka ma Pani jak najbardziej prawo do złożenia takiego wniosku. Uczestnikami takiego postępowania są: osoba, której to dotyczy, jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, osoba, która złożyła wniosek, prokurator. Osoba, której dotyczy wniosek, również powinna być wysłuchana w obecności biegłego psychologa, psychiatry lub neurologa, a jeśli zachodzi niemożność porozumienia się z nią, stwierdza się to w protokole po wysłuchaniu biegłego lekarza lub psychologa.

Tak więc najważniejsze jest dobre uzasadnienie wniosku i przedstawienie dowodów, dlaczego Pani mama wymaga pomocy oraz ochrony jej osoby oraz praw. Najważniejsze będzie przedstawienie dokumentacji medycznej, opinii lekarzy, a także świadectwa osób, które będą w stanie opisać wydarzenia, o których Pani wspomina, świadczące o tym, iż nie zachowuje się ona sposób racjonalny, nie potrafi zadbać o swoje interesy i potrzebuje pomocy. Kwestie formalne są tu akurat nieco mniej ważne, trzeba odpowiednio podać dane uczestników, sądu, napisać, o co się wnosi. Jednakże najbardziej istotne jest, aby wykazać, iż nie jest w stanie sama podjąć się prowadzenia swoich spraw, a także wskazać przyczynę, czy to chorobę psychiczną, czy też inne zaburzenia, które są przyczyną takich zachowań. Dlatego niezbędne jest zebranie odpowiednich dowodów, niewątpliwie w postaci np. dokumentacji medycznej, choć zeznania świadków opisujące takie zachowania również niewątpliwie będą cenne i przydatne.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>



Szukamy ambitnego prawnika » Zadaj pytanie »