Rozwód i dalsze wspólne zamieszkiwanie byłych małżonków

Marek Gola • Opublikowane: 2017-08-18

Chcę się rozwieść z mężem – bez orzekania o winie i bez podziału majątku. Po rozwodzie były już wówczas mąż i tak będzie nadal mieszkał ze mną i z dziećmi, ale każde z nas będzie prowadziło odrębne gospodarstwo domowe. Mieszkanie jest moją własnością. Zastanawia mnie dwie kwestie: jak będzie wyglądała moja odpowiedzialność za ewentualne długi męża oraz jak uregulować sprawę dokładania się przez niego do opłat za mieszkanie. Czy spisać z nim jakąś umowę?

Podstawę prawną opinii stanowią przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (K.r.o.) oraz Kodeksu postępowania cywilnego (K.p.c.).

W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazanie, iż z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie za zgodą drugiego małżonka, wierzyciel może żądać zaspokojenia także z majątku wspólnego małżonków. Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9, a jeżeli wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

W Państwa przypadku mamy do czynienia z sytuacją, kiedy bez Pani zgody mąż zaciągnął zobowiązanie, a zatem z majątku wspólnego odpowiadać nie będziecie. Egzekucja może być prowadzana jedynie z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9, a jeżeli wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa.

Zgodnie z przepisami prawa komornik nie może zatem zająć Pani wynagrodzenia za pracę.

Jeżeli chodzi o kwestię wspólnego zamieszkiwania po rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, to zasadnym jest wskazanie, iż Pani mąż w czasie sprawy o rozwód ma pełne prawo żądać, by określone zasady korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania. Innymi słowy może zatem dojść do określenia w treści wyroku, kto zajmuje jaki pokój w mieszkaniu, a także, że pozostałe pomieszczenia (kuchnia, łazienka, toaleta, przedpokój) są do wspólnego użytku. Nie zmienia to jednak faktu, że mieszkanie w dalszym ciągu pozostaje Pani własnością. Mieszkanie stanowi zatem Pani majątek osobisty, który nie podlega podziałowi.

Należałoby się zastanowić, czy podpisanie umowy z byłym mężem, z której by wynikało, kto, ile i za co płaci, byłoby dla Pani korzystne. Podpisanie takiej umowy może być bowiem zakwalifikowane przez byłego wówczas męża jako umowa najmu, a to z kolei spowoduje, że jak będzie Pani chciała, by mąż opuścił mieszkanie, będzie to znaczenie trudniejsze aniżeli w przypadku użyczenia. Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Jako że umowa użyczenia między Państwem nie została jak dotąd zawarta, a jedynie wynika z domniemania faktycznego, przyjąć należy, iż były mąż będzie miał możliwość korzystania z mieszkania w sposób odpowiadający właściwościom i przeznaczeniu rzeczy objętej użyczeniem. Innymi słowy będzie mógł w mieszkaniu przebywać celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 715 K.c. – jeżeli umowa użyczenia została zawarta na czas nieoznaczony, użyczenie kończy się, gdy biorący uczynił z rzeczy użytek odpowiadający umowie albo gdy upłynął czas, w którym mógł ten użytek uczynić.

W wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.

Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:

1) kobiety w ciąży,

2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą,

3) obłożnie chorych,

4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,

5) osoby posiadającej status bezrobotnego,

6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały

– chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.

Stan opisany w pkt od 1 do 6 będzie oceniany na dzień sprawy, a nie na dzień dzisiejszy.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>



Szukamy ambitnego prawnika » Zadaj pytanie »