Porzucenie pracy, likwidacja składek i opuszczenie rodziny

Tomasz Krupiński • Opublikowane: 2015-09-22

Mój mąż porzucił pracę. Zlikwidował składki z OFE i w końcu opuścił naszą rodzinę, zostawiając nas bez wsparcia. Czy mam prawo do połowy tych składek, które przecież zbierane były w trakcie trwania małżeństwa?

Podstawę prawna dla przedstawionego przez Panią pytania stanowią przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zwanego dalej ustawą. Zgodnie bowiem z art. 31 ustawy:

„§ 1. Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

§ 2. Do majątku wspólnego należą w szczególności:

1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków;

2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków;

3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków;

4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.)”.

Zgodnie z powyższym środki zgromadzone w OFE stanowią składnik majątku wspólnego. Przede wszystkim decydujący o zaliczeniu przedmiotów majątkowych do majątku wspólnego małżonków jest czas ich nabycia. Do majątku wspólnego bowiem należą przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej, który to czas nie musi pokrywać się z czasem trwania małżeństwa. Stosownie do art. 33 pkt 1 przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Także przedmioty majątkowe nabyte po ustaniu wspólności ustawowej w zasadzie nie należą do majątku wspólnego. Wyjątek stanowią jedynie te, które nabyte zostały w wyniku realizacji ekspektatywy powstałej w czasie trwania wspólności ustawowej.

Jeżeli spełnienie poszczególnych przesłanek (elementów stanu faktycznego) potrzebnych do nabycia prawa jest rozłożone w czasie, decydująca o wejściu w skład majątku wspólnego jest chwila definitywnego nabycia, tzn. spełnienia ostatniej z tych przesłanek. Ta ogólnie sformułowana zasada odnosi się np. do nabycia prawa w wykonaniu umowy zobowiązującej do dokonania czynności lub umowy przedwstępnej, a także umowy zawartej z zastrzeżeniem terminu a quo lub warunku zawieszającego albo prawa odkupu lub prawa pierwokupu.

Do majątku wspólnego należą przedmioty majątkowe nabyte zarówno przez oboje małżonków, jak i przez jedno z nich. Dla przynależności przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego zatem nie ma znaczenia, czy stroną czynności prawnej, której skutkiem jest nabycie przedmiotu majątkowego, są oboje małżonkowie, czy jedno z nich.

Dla przynależności przedmiotów majątkowych do majątku wspólnego w zasadzie bez znaczenia jest sposób ich nabycia, tj. czy było ono konstytutywne, czy translatywne, pierwotne czy pochodne, czy nastąpiło z mocy samego prawa, w drodze czynności prawnej, na podstawie decyzji administracyjnej, orzeczenia sądu lub wskutek innego zdarzenia.

Przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania małżeńskiej wspólności majątkowej przez jednego z małżonków, uzyskane z przestępstwa, wchodzą w skład majątku wspólnego na podstawie art. 32 § 1 (obecnie art. 31 § 1) – uchwała Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt III CZP 42/2010, LexPolonica nr 2316269 (OSNC-ZD 2010, nr D, poz. 124) z glosą M. Nazara (OSP 2011, nr 4, poz. 44).

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>



Szukamy ambitnego prawnika » Zadaj pytanie »