Kategoria: Alimenty

Jak założyć sprawę o alimenty w Polsce?

Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 2015-04-07

Jestem ojcem 3-letniego dziecka, mieszkamy w Anglii. Matka dziecka opuściła nas przed rokiem – wyjechała do Polski i zapewne układa sobie życie na nowo. Wyjeżdżając, deklarowała, że będzie płaciła na dziecko 50 funtów miesięcznie, ale na deklaracji się skończyło. Niestety ostatnio słuch po niej zaginął, alimentów jak nie było tak nie ma. Nie znam jej obecnego adresu, mam owszem jej numer telefonu, ale go nie odbiera. Jak założyć sprawę o alimenty w Polsce, będąc tutaj, bo tutejsze służby nie są w stanie ściągać ich od kogoś, kto jest w Polsce?

Powinien Pan założyć sprawę w Anglii – ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Ale jeśli chce Pan założyć sprawę w Polsce – powinien Pan stworzyć pewną fikcję, że dziecko ma miejsce zamieszkania w Polsce, przynajmniej podając adres do korespondencji w Polsce, np. u Pana rodziców czy rodziny.

To pierwsza rzecz. Kolejna to wskazanie adresu zamieszkania matki –nie zna go Pan, więc w tym celu należy wystąpić do zbioru PESEL.

Organy prowadzące zbiory meldunkowe, zbiór PESEL oraz ewidencję wydanych i unieważnionych dowodów osobistych, na pisemny wniosek zainteresowanej osoby wydają zaświadczenie zawierające pełny odpis przetworzonych danych dotyczących tej osoby. Czyli musi się Pan zwrócić do urzędu gminy lub urzędu miasta albo do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.) wydanie przez Centrum Personalizacji Dokumentów MSW zaświadczenia ze zbioru PESEL uzależnione jest od dokonania opłaty skarbowej w wysokości 17 zł w kasie lub na rachunek bankowy.

Dla osoby, której miejsce pobytu jest nieznane, sąd ustanawia kuratora.

Sąd z pewnością zasądzi alimenty, pytanie tylko w jakim zakresie.

Zauważyć też trzeba, iż w orzecznictwie na tle obowiązku alimentacyjnego i zakresu świadczeń alimentacyjnych przyjęto, iż: „(...) Art. 133 § 1 k.r.o. nakłada obowiązek alimentacyjny na rodziców dziecka (...)” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 1967 r., sygn. akt II CR 88/67, OSNCP 1967/9/168), których z kolei „Małoletnie dzieci mają w zasadzie prawo do utrzymania na takim poziomie, na jakim żyją rodzice” (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 1956 r., sygn. akt III CR 919/55, OSN 1957/3/74). Przy czym „Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy – zgodnie z art. 135 § 1 K.r.o. – od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Należy przy tym stwierdzić, że pojęcie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz pojęcie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego, pozostają we wzajemnej zależności i obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, w szczególności przy ustalaniu wysokości alimentów przez sąd (...)” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1985 r., sygn. akt III CRN 341/84). Choć co prawda „(...) Zakres obowiązku alimentacyjnego może i powinien być większy od wynikającego z faktycznych zarobków i dochodów zobowiązanego, jeśli przy pełnym i właściwym wykorzystaniu jego sił i umiejętności zarobki i dochody byłyby większe, a istniejące warunki społeczno-gospodarcze i ważne przyczyny takiemu wykorzystaniu nie stoją na przeszkodzie” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1975 r., sygn. akt III CRN 48/75). Przy czym jednak rodzice jako zobowiązani do alimentacji dzieci winni dzielić z nimi nawet niezbędne środki własnego utrzymania, jak orzekł Sąd Najwyższy w swym orzeczeniu z dnia 1 lipca 1954 r., sygn. akt I CR 214/54, BMS 1955/5. I wówczas to „(...) 2. Górną granicą świadczeń alimentacyjnych są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.), chociażby nawet w tych ramach nie znajdowały pokrycia wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji”, jak wynika z treści orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 470/ 71, GSiP 1972/9.

Może Pan założyć sprawę w Anglii, tam uzyskać wyrok, a w Polsce uzyskać tylko klauzulę wykonalności.

Zgodnie z treścią Kodeksu postępowania cywilnego: Art. 1150. Orzeczenia sądów państw obcych w sprawach cywilnych, nadające się do wykonania w drodze egzekucji, stają się tytułami wykonawczymi po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd polski. Stwierdzenie wykonalności następuje, jeżeli orzeczenie jest wykonalne w państwie, z którego pochodzi, oraz nie istnieją przeszkody określone w art. 1146 § 1 i 2.

Art. 1146. § 1. Orzeczenie nie podlega uznaniu, jeżeli:

1) nie jest prawomocne w państwie, w którym zostało wydane;

2) zapadło w sprawie należącej do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

3) pozwanemu, który nie wdał się w spór co do istoty sprawy, nie doręczono należycie i w czasie umożliwiającym podjęcie obrony pisma wszczynającego postępowanie;

4) strona w toku postępowania była pozbawiona możności obrony;

5) sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisła w Rzeczypospolitej Polskiej wcześniej niż przed sądem państwa obcego;

6) jest sprzeczne z wcześniej wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu polskiego albo wcześniej wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu państwa obcego, spełniającym przesłanki jego uznania w Rzeczypospolitej Polskiej, zapadłymi w sprawie o to samo roszczenie między tymi samymi stronami;

7) uznanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

§ 2. Przeszkody określone w § 1 pkt 5 i 6 stosuje się odpowiednio do sprawy zawisłej przed innym niż sąd organem polskim lub organem państwa obcego oraz do rozstrzygnięcia wydanego przez inny niż sąd organ polski lub organ państwa obcego.

§ 3. Przepisów § 1 pkt 5 i 6 nie stosuje się, gdy orzeczenie sądu państwa obcego stwierdza, zgodnie z przepisami tego państwa o jurysdykcji krajowej, nabycie przez osobę mieszkającą albo mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej mienia spadkowego znajdującego się w chwili śmierci spadkodawcy na obszarze państwa obcego.

Art. 1147. § 1. Osoba powołująca się na uznanie orzeczenia sądu państwa obcego jest zobowiązana przedstawić:

1) urzędowy odpis orzeczenia;

2) dokument stwierdzający, że orzeczenie jest prawomocne, chyba że prawomocność orzeczenia wynika z jego treści;

3) uwierzytelniony przekład na język polski dokumentów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w § 2.

§ 2. Jeżeli orzeczenie zostało wydane w postępowaniu, w którym pozwany nie wdał się w spór co do istoty sprawy, należy przedstawić dokument stwierdzający, że pismo wszczynające postępowanie zostało mu doręczone.

Art. 1148. § 1. Każdy, kto ma w tym interes prawny, może wystąpić do sądu z wnioskiem o ustalenie, że orzeczenie sądu państwa obcego podlega albo nie podlega uznaniu.

§ 2. Do wniosku o ustalenie, że orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu, należy dołączyć dokumenty wymienione w art. 1147, a do wniosku o ustalenie, że orzeczenie nie podlega uznaniu, urzędowy odpis orzeczenia wraz z jego uwierzytelnionym przekładem na język polski.

W ten sposób będzie możliwa egzekucja na terenie Polski.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>



Szukamy ambitnego prawnika » Zadaj pytanie »