Kategoria: Dzieci

500 plus dla pracującej matki samotnie wychowującej dziecko

Janusz Polanowski • Opublikowane: 2016-11-07

Od przyszłego miesiąca będę pracowała na pół etatu w związku z czym mój dochód znacznie się zmniejszy (poniżej 800 zł netto na osobę). Mam 5-letnie dziecko, które wychowuję samotnie. Nie mam zasądzonych alimentów, ojciec dziecka wpłaca pieniądze dobrowolnie co miesiąc. Czy będzie mi się należało 500+ i jeśli tak, to kiedy powinnam złożyć wniosek?

Oczywiście, należy podjąć starania o przyznanie odnośnego świadczenia wychowawczego – składając wniosek w odpowiedniej placówce urzędowej; zazwyczaj wnioski są przyjmowane przez „opiekę społeczną” (w pierwszym okresie było dużo punktów przyjmowania wniosków) – proponuję zapytać w urzędzie gminy (lub w urzędzie miasta) o to, gdzie przyjmowane są wnioski o przyznanie odnośnego świadczenia wychowawczego (osobista wizyta w takim miejscu może pomóc we wstępnej ocenie sytuacji, choć wnioski można składać także na odległość).

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Program zasiłkowy popularnie zwany „500 Plus” („500+”) znajduje podstawę prawną zwłaszcza w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci; Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uruchomiło poświęcony temu programowi serwis internetowy: http://www.mpips.gov.pl/wsparcie-dla-rodzin-z-dziecmi/rodzina-500-plus.

Artykuł 5 ustęp 3 odnośnej ustawy stanowi: „Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Według artykułu 2 punkt 14) tejże ustawy, przez pierwsze dziecko rozumie się jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2”.

W zakresie dochodu przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci odsyłają do ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – w jej artykule 3 punkt 1) litera c) do dochodu zaliczono (między innymi) „alimenty na rzecz dzieci”. Alimenty mogą być należne oraz płacone nie tylko na podstawie orzeczenia sądu – wyroku albo postanowienia (np. o zabezpieczeniu roszczenia) – ale również dobrowolnie. Jeżeli jest dobra wola stron, to wiele zagadnień można załatwić przez zawarcie ugody – art. 917 i art. 918 Kodeksu cywilnego (skrótowo: K.c.). Również w Kodeksie postępowania cywilnego (skrótowo: K.p.c.) znalazły się przepisy o możliwości ugodowego załatwiania spraw (zwłaszcza artykuły: od 1831 do 186). Nie tylko w przypadku świadczeń alimentacyjnych przydaje się zatwierdzenie ugody przez sąd.

Znów przejdźmy do ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Z jej art. 2 punkt 19) wynika zaliczanie alimentów do dochodu (chodzi o kontekst utraty dochodu). W tym samym artykule 2 – a dokładniej w jego punkcie 2) – następująco określono dochód na członka rodziny: „oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3”. Właśnie kryterium dochodowe z art. 5 ustęp 3 odnośnej ustawy (z uwagi na ww. ustawowe określenie dochodu na członka rodziny) może stać na przeszkodzie uzyskaniu przez Panią świadczenia wychowawczego. Nie znam wysokości płaconych przez ojca dziecka alimentów, więc ten aspekt trudno mi uwzględniać. Niemniej jednak warto złożyć wniosek – nawet w przypadku odmowy przyznania świadczenia wychowawczego w najbliższym czasie nie można wykluczyć przyznania go później (a doświadczenie w załatwianiu spraw administracyjnych może się przydać także w innych okolicznościach).

Pani możliwości (zwłaszcza zarobkowe) uległy obniżeniu, więc – szczególnie w przypadku odmowy przyznania Pani świadczenia wychowawczego – zasadne może okazać się podwyższenie alimentów od ojca dziecka. Proszę zwrócić uwagę na dwa podstawowe kryteria wysokości alimentów (pieniężnych); według artykułu 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (skrótowo: K.r.o.) są to: uzasadnione potrzeby uprawnionego (czyli wierzyciela alimentacyjnego) oraz zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego. Zobowiązana jest także Pani, ale obniżenie wysokości Pani wynagrodzenia oznacza zmniejszenie Pani możliwości zarobkowych. Nie znam możliwości zarobkowych ojca dziecka, ani możliwości majątkowych obojga rodziców dziecka (więc ograniczyć się mogę wyłącznie do wspomnienia o tych kryteriach). Warto zauważyć, że (według tegoż samego art. 135 K.r.o.) świadczenie wychowawcze i inne świadczenia „pomocowe” nie powinny wpływać na wysokość alimentów – jeśli zaś takich świadczeń brak, to tym bardziej zasadne wydaje się branie pod uwagę zmieniającej się sytuacji (art. 138 K.r.o.) – np. zmniejszenia zarobków jednego z rodziców dziecka. Proponuję zapoznać się także z innymi przepisami o obowiązku alimentacyjnym (od art. 128 do art. 1441 K.r.o.).

Wyrażam nadzieję na to, że ta odpowiedź pomoże Pani w podjęciu i właściwej realizacji dobrych decyzji w związku z nową sytuacją zarobkową – zwłaszcza w działaniach na rzecz dobra dziecka.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>



Szukamy ambitnego prawnika » Zadaj pytanie »